Abolhasan Sabaابوالحسن صبا

مشخصات ابوالحسن صبا
Abolhasan Saba
نام : ابوالحسن صبا
محل زندگی :
تاریخ تولد : April 15, 1902     (‏ بیست و پنجم فروردین 1281‎)
محل تولد : Tehran,Iran
حرفه : Classical/Traditional Musician, Composer, Violinist, and Setar Player
زندگینامه ابوالحسن صبا
ابوالحسن صبا
او از برجسته‌ترین چهره‌های موسیقی ایران در هفتاد سال گذشته است. صبا پس از سال‌ها کوشش و پرورش شاگردان فراوان در شب جمعه ۲۹ آذر سال ۱۳۳۶ دیده از جهان فروبست و در قبرستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.
فعالیت هنری

ابوالحسن صبا فرزند کمال‌السلطنه در خانواده‌ای آشنا به موسیقی و اهل ادب دیده به جهان گشود.
نخستین پویه‌های موسیقی را از پدرش فرا گرفت. او نزد میرزا عبدالله فراهانی و درویش خان تار ، نزد حسین اسماعیل‌زاده کمانچه ، نزد حسین هنگ‌آفرین ویولن ، نزد علی اکبر شاهی سنتور و نزد حاجی خان ضرب را آموخت.

صبا به نواختن همه سازهای موسیقی ردیف چیرگی پیدا کرد و تمام سازهای ایرانی را در حد استادی می‌نواخت و ویولن و سه‌تار را به عنوان سازهای تخصصی خود برگزید.
سپس در مدرسه عالی موسیقی به شاگردی علی‌نقی وزیری درآمد و تکنواز ارکستر او شد.
ابوالحسن صبا، چهل سال تمام ساز نواخت، تعلیم داد، در ارکسترها شرکت کرد، کتاب نوشت و درتمام جریان‌های موسیقی ایران تأثیر مستقیم و مثبت داشت. وی در تمام رشته‌های موسیقی ایران و حتی سایر هنرها همچون ساختن ساز و نقاشی و ادبیات مهارت داشت و دانشنامه‌ای جامع از علم و عمل موسیقی ایرانی بود.

مکتب نوین موسیقی ایرانی که از درویش خان آغاز شده بود با صبا به اوج رسید وشاگردان صبا نیز پیرو راه او شدند.
شاگردان صبا

لطف‌الله مفخم پایان، مهدی خالدی، عباس شاهپوری، مهدی مفتاح، محمدعلی بهارلو، حبیب‌الله بدیعی، علی تجویدی، جهانگیر کامیان، همایون خرم، حسین تهرانی، حسن کسایی، داریوش صفوت، فرامرز پایور، غلامحسین بنان، ابراهیم قنبری مهر، رحمت‌الله بدیعی، سعید قراچورلو، ساسان سپنتا و شهریار از شاگردان صبا بودند.
Abolhasan Saba's Biography
Abolhasan Saba studied several of Iranian and non Iranian musical instruments and became a Ostad in Radif, but selected violin and setar as his specific instruments. He was a student of Mirza Abdollah as well as Darvish Khan.Saba is considered one of Iran's most influential figures in traditional and instrumental Persian music.

Saba perfected his tonbak skills with Haji-Khan Zarbi and received training on the santur from Ali Akbarshahy. In addition, he learned to play the kamanche under the guidance of Hossein Esmail-Zadeh. Later, when Alinaqi Vaziri established his School of Music, Saba enrolled to learn the theory of music and the art of playing the violin. He was also familiar with ney, Western flute, and tar.

Seeing his passion, talent, and skills, Vaziri suggested that Saba start teaching music. In 1927 Saba founded a music school in Rasht, after which he went to live in several northern villages for about three years. The music he heard in those villages was the starting point for his significant future research in Persian folk music. Saba composed some of his best works in this period of time, including Zard-e Malijeh, Deylaman, and Bezendan. He wrote four volumes of training manuals for the santur, three volumes for the violin, and a volume for the setar and tar.

Fortunately, some of Saba’s first recordings have survived. These include some private performances on the violin and the setar, accompanied by Master Hossein Tehrani’s tonbak, performances in Golha (a weekly radio program performed by the elite musicians of Persia), and recordings made with the orchestra of Vaziri's School of Music. He worked very closely with Rouhollah Khaleghi and was one of the first master musicians to be invited to teach at the School of National Music.

In contrast to heavy strokes and drones on all four strings, which was the style of previous music masters, Saba played the setar on a single string. He was also involved in the design and production of the setar. He believed that, to be an accomplished musician, one must know more than just how to play an instrument. He felt that one had to know the theory and the history of music, in addition to one’s area of specialization. Furthermore, he believed that familiarity with Persian literature was crucial for a Persian musician to achieve higher levels in appreciation and depth of understanding of music.

He died in 1957 and was buried in Tehran's Zahir o-dowleh Cemetery of artists and musicians.

Comments

FacebookTwitterGoogle+Pinterest