Ruhollah Khaleghiروح الله خالقی

مشخصات روح الله خالقی
Ruhollah Khaleghi
نام : روح الله خالقی
محل زندگی :
تاریخ تولد : 1906
محل تولد : Kerman,Iran
حرفه : Musician, Composer, Conductor, Author, Professor, Violinist and Songwriter
زندگینامه روح الله خالقی
روح‌ الله خالقی از استادان موسیقی ایرانی، آهنگساز سرود «ای ایران»، و نوازندهٔ‌ ویولن بود. خالقی از شاگردان اصلی علینقی وزیری بود و تلاش او برای احیای موسیقی ایرانی در دورانی که توجه رسمی به این موسیقی کاهش یافته بود، تأثیرگذار و مهم شمرده می‌شود. او کتابی به نام سرگذشت موسیقی ایران دربارهٔ سرگذشت موسیقی، موسیقی‌دانان و نوازندگان ایرانی هم‌عصر خود و کتابی به نام نظری به موسیقی شامل نظریه‌ای برای موسیقی ایرانی و غربی نوشته است.
زندگی
کودکی و نوجوانی

پدرش میرزا عبدالله خان، منشی والی کرمان بود که تار هم می‌زد. در چندماهگی به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. تحصیلات ابتدایی‌اش در تهران و شیراز و اصفهان گذراند. در تهران به مدرسهٔ امریکایی‌ها رفت و در آنجا همراه سایر شاگردان سرود هم می‌خواند.

علاقه و توجه به موسیقی در خانوادهٔ خالقی امری معمول بود؛ پدر و مادر هر دو تار می‌نواختند و پدر مدتی شاگرد استادان مطرح این ساز بوده است. همچنین خانوادهٔ او با میرزا غلامرضا شیرازی، نوازندهٔ تار، رفت و آمد و آشنایی داشته است و فرزندان، وی را «عمو» می‌خوانده‌اند.

با انتقال پدرش به شیراز در سال ۱۲۹۵، در شهریور ۱۲۹۷ به همراه خانواده به این شهر رفت. در آنجا از آموزش‌های میرزا نصیر فرصت در زمینهٔ عروض و نقاشی استفاده نمود. همچنین آموختن موسیقی را نزد شوهر عمه‌اش میرزا رحیم شروع کرد و از او بیش از یک سال ویولن می‌آموخت.
جوانی و آغاز تحصیلات موسیقی

در سال ۱۳۰۲ به مدرسهٔ عالی موسیقی رفت و در آنجا تحت نظر علینقی وزیری و ابوالحسن صبا آموختن موسیقی و نواختن ویولن را آغاز کرد.

در سال ۱۳۰۳ با وجود مخالفت پدرش، تصمیم گرفت صرفاً به مدرسهٔ موسیقی برود. پدرش با وجود علاقه‌ای که به موسیقی داشت، با موسیقی یاد گرفتن وی مخالف بود و در نتیجه او مدتی پنهانی به مدرسهٔ موسیقی می‌رفت. گویا در این مورد، وزیری و یحیی دولت‌آبادی نزد پدرش وساطت کرده‌اند که بی‌تأثیر بوده است. وی بالاخره با گرفتن حکم تدریس موسیقی به پدرش ثابت می‌کند که «پیِ مطرب شدن نبوده است». در تابستان سال ۱۳۰۴، چهار کنسرت به رهبری وزیری در مدرسه اجرا شد که خالقی نیز در آن‌ها به عنوان نوازنده حضور داشت.
ورود به عرصهٔ موسیقی حرفه‌ای

در دو سال آخر تحصیلش، شهرداری تهران کافهٔ بلدیه را بنیاد کرد و برای آن نیاز به یک دستهٔ ارکستر ایرانی داشت. تشکیل دادن این دسته به خالقی پیشنهاد شد و او این کار را انجام داد.
خالقی یاد دادن موسیقی را از ۱۳۰۷ در مدرسهٔ ورزش آغاز کرد. بعد از لیسانس نیز به هنرستان عالی موسیقی رفت و در آنجا تدریس کرد.

در سال ۱۳۱۰ از دارالفنون دیپلم گرفت و وارد دارالمعلمین شد. در خرداد سال ۱۳۱۳، دارالمعلمین به «دانشسرای عالی» تغییر نام یافت. خالقی مدرک لیسانس خود را از این دانشسرا در رشتهٔ فلسفه و ادبیات دریافت نمود.

وی در ۱۳۱۴ وارد خدمت دولتی در وزارت فرهنگ گردید و در ۱۳۱۷ معاون دفتر وزارتی وزارت فرهنگ شد. در ۱۳۲۰ به پیشنهاد وزیری، معاون ادارهٔ موسیقی کشور و نیز معاون هنرستان عالی موسیقی شد. در ۱۳۲۵ مدتی در وزارت کار و تبلیغات کار کرد. در ۱۳۲۷ متصدی دبیرخانهٔ هنرهای زیبا شد. در ۱۳۲۸ هنرستان موسیقی ملی را تأسیس کرد و رئیس آن شد.

در سال ۱۳۳۴ در چارچوب برنامه‌های انجمن ایران و شوروی به این کشور سفر کرد. همچنین در ۱۳۳۵، سفرهایی را به کشورهای رومانی، فرانسه و هندوستان انجام داد. دستاورد وی از سفر هند، مجموعه مقالاتی در زمینهٔ موسیقی و رقص در این کشور بود.

خالقی سالها در رادیو ایران نیز فعالیت داشت و از جمله رئیس شورای موسیقی رادیو بود و برنامه‌های رادیویی «یادی از هنرمندان درگذشته» و «ساز و سخن» را راه‌اندازی کرد. وی همچنین، سرپرست ارکستر گـل ها نیز بود.

از آهنگ‌های ساخته خالقی که در این دوره بسیار موردپسند بود و از رادیو بسیار پخش می‌شد «رنگارنگ شماره یک» در دستگاه اصفهان بود.

خالقی در سال ۱۳۳۸ به در خواست خود از اداره کل هنرهای زیبا بازنشسته شد اما همچنان به فعالیت‌های هنری خود ادامه داد.

خالقی در ۱۳۴۴ در سالزبورگ در اتریش مُرد و در گورستان ظهیرالدوله در تهران دفن شده است. سه فرزند خالقی گلنوش، فرهاد و فرخ نام دارند.
Ruhollah Khaleghi's Biography
Education

Ruhollah Khaleghi was born in Mahan, a small town near Kerman, in a musically minded family. He first became acquainted with the tar, but later started to learn to play the violin. As soon as Ali-Naqi Vaziri established his School of Music, Khāleghi left school and joined Vaziri's school, where he studied for eight years. Soon he became his master's assistant and was placed in charge of teaching music theory. He later continued his education and obtained a B.A. degree in Persian Language and Literature from University of Tehran.
Career

In 1944 Khāleghi established the National Music Society and in 1949, thanks to the efforts of this great artist, the School of National Music was founded. After his first journey to the former U.S.S.R. in 1955, he became involved in the Iran-Soviet Society and was selected as a member of its Board of Directors.

He also began to serve as the director of the Payām-e-Novin Magazine. His work, The History of Persian Music, which was published in two volumes, took shape during these years. His other published works include: Harmony of Western Music, Theory of Eastern Music, and Theory of Persian Music.

For many years Khāleghi worked as a musical advisor for Radio Iran and was one of the founders of the program known as Gol'hā (Flowers). He also conducted the Gol'hā Orchestra, for which he composed many pieces and revised the original compositions of his contemporaries as well as older masters, such as Āref and Sheydā. Although revised, the compositions retained all their original characteristics.

Khaleghi's compositions are not limited to what he wrote for Gol'hā. In addition to such masterpieces as Mey-e Nāb (Pure Wine), Āh-e Sahar (Sigh at Dawn), Hālā Cherā (Why Now?), and Chang-e Rudaki (Rudaki's Harp), he composed many other lyrical pieces and hymns, which were mostly patriotic. These include such works as Ey Iran (see Gholam-Hossein Banan) and the Hymn for Azarbaijan. Khaleghi established The National Music Society of Iran and National School of Music in 1949 in Tehran.

He died in 1965 in Salzburg, Austria and was buried in Zahir o-dowleh cemetery, Darband, Tehran.

Comments

FacebookTwitterGoogle+Pinterest